Recentste artikelen

Foto © Unsplash Van oudsher maken we een onderscheid tussen cognitieve en emotionele intelligentie: IQ en EQ. Het lijkt een geruststellende tweedeling. Wie slim is, kan denken. Wie emotioneel intelligent is, kan voelen. Wie beide bezit, zo hopen we, is in evenwicht. Maar misschien ligt daar precies het probleem: we zijn slim geworden in het meten van intelligentie, zonder echt te begrijpen wat intelligent zijn eigenlijk betekent. Niet elke vraag over AI is een technische vraa

Foto © Pixabay Deze al wat oudere mens loopt soms nog als een jong veulen over straat en geeft zoals vanouds zijn ogen de kost. Vervolgens gaat-ie rustig zitten.  Gisteren, in de koffiehoek van een boekhandel. Twee vrouwen zitten aan een klein rond tafeltje te wachten op koffie en taart. Ik schat ze ergens tussen de veertig en vijftig, misschien iets ouder; de leeftijd waarop je ongeveer weet hoe het leven werkt, of dat althans denkt te weten. De ene vrouw zit lichtjes voorov

Foto © Pixabay In drie bewegingen neem ik je op sleeptouw richting 2026. Ziehier het 3de en laatste deel: Liefde als tegenkracht.   Mijn beste wensen! Liefde is geen oplossing. Ze neemt de angst niet helemaal weg, noch het tekort. Maar ze verandert de richting waarin we kijken. Waar angst vernauwt, opent liefde. Waar tekort aanspant, verzacht liefde. Niet luid. Niet spectaculair. Maar dragend. Liefde is gezien worden zonder voorwaarden. Niet omdat je iets presteert, niet omda

Foto © Unsplash In drie bewegingen neem ik je op sleeptouw richting 2026. Ziehier deel 2: De angst voor het tekort.  Mijn beste wensen! Er is een angst die minder luid is dan doodsangst, maar hardnekkiger. Ze fluistert. Ze dringt zich niet op, maar stuurt wel ons leven. De angst voor het tekort. “Het is niet omdat we te weinig hebben dat we bang zijn, maar omdat we vergeten wat genoeg is.” — vrij naar Epictetus Niet genoeg hebben. Niet genoeg zijn. Niet genoeg betekenen. Ze z

Foto © Pixabay In drie bewegingen neem ik je op sleeptouw richting 2026. Ziehier deel 1: De angst om op te houden iemand te zijn. Mijn beste wensen! Voorwaar geen alledaagse vraag. Wat is je grootste angst? En toch duikt ze vaker op dan we denken, tussen de afwas en het naar school brengen van de kinderen. Zij:  Ik ben bang om dood te gaan. Ik:  Doodgaan zoals iedereen doodgaat? Zij:  Het is erger dan dat. Het is echte doodsangst. Ze overvalt me, verlamt me. Mijn kinderen l

Wie blijft stappen, laat zich niet definiëren door de wolken. (Foto © Pixabay) De wereld van coaching en begeleiding is breed, divers en rijk aan goede intenties. Maar ze is ook kwetsbaar voor oppervlakkige marketingtrucs, versimpelde verklaringsmodellen en verleidelijke “oplossingen” voor herkenbare menselijke worstelingen. Sommige vormen van communicatie, zeker op social media, schuiven alledaagse ervaringen naar voren als signalen van een onderliggend probleem dat alleen m

We zijn niet de eerste generatie die trauma onderzoekt, wel de eerste die erover spreekt, en zelfs dat doen we nog aarzelend. (Foto © Unsplash) Wanneer het nieuws opnieuw volloopt met verhalen over grensoverschrijdend gedrag, verbaast telkens hetzelfde fenomeen me: de analyses blijven hangen in moraal (goed versus slecht), in individuele verantwoordelijkheid, of in oppervlakkige psychologische clichés. We mogen dan wel de eerste generatie zijn die erover spreekt, wat bijna no

1 + 1 = 3 — zolang het maar in het rapport past. (Foto © Pixabay) Wie geen empathie kent, beseft meestal niet van zichzelf dat hij of zij ze mist. Empathie betekent: de ander kunnen voelen, en dus ook het effect van je handelen op die ander. Ze werkt in twee richtingen: naar buiten én naar binnen. Wie die beweging niet (meer) maakt, verliest gaandeweg ook het contact met zichzelf. Dat is zelden kwaadwilligheid. Het is vaker een beschermingsmechanisme, vaak vroegkinderlijk van

Foto © Unsplash Angst komt zelden zacht. Ze overvalt, zwelt aan, trekt ons mee in een innerlijke storm waarin denken vernauwt en voelen overweldigend wordt. Wie midden in zo’n storm zit, zoekt vaak naar controle: hoe stop ik dit, hoe maak ik dat het ophoudt? Maar misschien stellen we dan precies de verkeerde vraag. De natuur leert ons iets anders. Een storm is een natuurfenomeen. We kunnen haar niet tegenhouden, niet temmen, niet wegredeneren. Wat we wél kunnen leren, is hoe

Foto © Unsplash Angst en liefde zijn geen vijanden. Ze zijn elkaars keerzijde, uitersten van hetzelfde spectrum. Ze wonen in hetzelfde lichaam, maar ze spreken zelden tegelijk. Waar de ene verschijnt, trekt de andere zich terug. Het is nacht of het is dag. Eb of vloed. Angst vernauwt. Ze trekt de wereld naar binnen, maakt haar kleiner, hanteerbaar. Ze spant de spieren aan, fluistert dat waakzaamheid nodig is, dat loslaten gevaarlijk is. Angst denkt vooruit, telt, weegt, herha

Wat als je lichaam niet lastig doet, maar iets wil vertellen? Foto © Pixabay Op sociale media las ik onlangs een bericht van een oude bekende. Ze was radeloos: alweer dagen gevloerd door migraine, en het werd steeds erger. Wat me vooral trof, waren de tientallen reacties. Zoveel mensen in dezelfde strijd, zoveel machteloosheid, zoveel wachten op huisartsen, neurologen en oplossingen die maar niet komen. Het leek alsof iedereen dezelfde deur probeert in te beuken, ook al weet

Stress reist door generaties heen, vaak zonder taal. Onverwerkte angst, prestatiedruk en bestaansonzekerheid nestelen zich in lichamen en relaties. (Foto © Unsplash) Burn-out wordt doorgaans benaderd en behandeld als een individueel probleem: te veel werk, te veel druk, te weinig veerkracht. Maar wat als het niet zozeer een storing is, maar een symptoom van een ontspoord mensbeeld? Wat als de massale uitputting van onze tijd wijst op een existentiële breuk — een eerste dood,

Foto © Unsplash Zolang we lichaam en geest blijven scheiden, blijven we mensen verliezen. We zien het lijden toenemen, maar we stellen steeds minder vragen over wat het ons wil zeggen.  Wat als het probleem niet is dat mensen te zwak zijn, maar dat we weigeren te luisteren naar wat hun lijden probeert te zeggen? Het tekort van weleer heeft zich vastgezet op het zelfbeeld. Euthanasie bij psychisch lijden, mentale nood bij jongeren, eetstoornissen, intergenerationeel trauma zij

Veel van deze processen gebeuren onbewust . We rationaliseren pas achteraf wat het emotionele brein al heeft beslist. (Foto © Pixabay) Er zijn van die vragen die zich niet zomaar laten beantwoorden. 'Heeft dit proefschrift je veranderd als mens?' 'Zou je het opnieuw doen?' Vragen die niet alleen worden gesteld aan een jonge mens in een academische zaal, maar eigenlijk aan iedereen dat ooit iets zwaars, iets langdradigs, iets ingrijpends heeft doorleefd. Opmerkelijk vaak klink

De getuigenis van Valerie Van Peel in Het huis heeft een gevoelige snaar geraakt. Niet zozeer het verhaal van het misbruik zelf, hoe schrijnend ook, maar vooral de reactie van haar vader, die zij omschreef als onkunde . Naast de gebruikelijke bagger op social media werd ook begrijpend geknikt: “Ja, onkunde. Hij wist niet hoe het moest.” https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/het-huis/11/het-huis-s11a8/ Maar daar wringt iets. Want wat we gemakshalve onkunde  noemen, is meestal geen cog

Er zijn mensen die al nadachten nog vóór wij eraan toe waren om zelf te beginnen denken. Filosofen, schrijvers, twijfelaars, zoekers; zij hebben paden betreden die wij vandaag opnieuw verkennen. Hun wijsheid bestaat al; wij hoeven haar alleen nog te ontvangen, te beproeven, te verwerven. Zijn vrijheid ligt niet in of op de top van de berg, maar in elke stap die hij zelf kiest te zetten. (Foto © Unsplash) In een wereld die elke dag sneller trilt onder de ruis van deadlines, pi

Hun mensbeeld kwam onder druk te staan. Hun wereld dreigde in te storten. (Foto © Pixabay) Er waren eens twee narcisten. Het zou het begin van een sprookje kunnen zijn. Dat is niet zo. Ze zaten samen in het park, op een bankje. Ze konden het goed met elkaar vinden. Ze deelden hetzelfde bankje, en ze genoten van dezelfde visie op de wereld: “Ik ben de belangrijkste.” Alles was koek en ei. Tot. Tot de ene, de belangrijkste, meer likes in ontvangst mocht nemen dan de andere, eve

Over onmenselijkheid en de zachte kracht van mens-zijn  Het is een herinnering dat elke mens een bron van licht kan zijn; niet door te schijnen, maar door niet te doven. (Foto © Pixabay) Hoewel de onmenselijkheid soms nadrukkelijk aanwezig lijkt, hoeft dat niet het hele verhaal te zijn. We leven in een tijd waarin veel schuurt, waar structuren kraken en waar systemen soms meer overleven dan dienen. Maar te midden van dat alles blijft iets anders even koppig: onze menselijke n

(of: waarom het lichaam koppig blijft als het hoofd denkt dat het klaar is) Misschien wordt het tijd dat we de rookmelder niet langer uitleggen dat hij ongelijk heeft. Misschien moeten we hem eerst laten voelen dat er echt geen vuur meer is. (Foto © Pixabay) We blijven het maar proberen: praten, redeneren, verklaren, analyseren. Alsof het menselijk lichaam een soort eigenwijze tiener is die je met voldoende logica wel tot inzicht kunt brengen. “Kijk,” zeg je dan, “er is geen

We blussen de rook, niet het vuur, en intussen blijven we dweilen met de kraan open. (Foto © Pixabay) We spreken vandaag veel over hoe duur de zorg is, hoe vol de wachtlijsten zijn en hoe het ziekteverzuim blijft stijgen. Maar veel minder over de vraag die ertoe doet: hoe komt het dat zóveel mensen ziek worden?   Het huidige systeem zoekt de oplossing in efficiëntie, meetbaarheid en prestatiedruk. Zorgverleners moeten sneller werken, patiënten moeten sneller doorstromen, lang