Recentste artikelen

Verlangen is een lichte tinteling in het hart, een warmte onder de huid. (Foto © Unsplash) Het verlangen komt niet met woorden, maar met een trilling in de lucht. Alsof iets in je wakker wordt nog vóór je weet wat het zoekt. Het is een lichte tinteling in het hart, een warmte onder de huid, de stille hoop dat er iemand is die blijft staan wanneer jij je openvouwt. Verlangen is geen gemis. Het is een herinnering aan nabijheid, aan hoe het voelt om de ander weer te zien,  en o

Waar voorwaarden regeren, krimpt de mens. Waar ruimte ontstaat, kan hij weer ademen. (Foto © Unsplash) In mijn kleine praktijk probeer ik iets eenvoudigs te doen: mensen opnieuw in aanraking brengen met hun eigen intelligentie en innerlijke veerkracht.  Die bronnen zijn bijna altijd aanwezig, maar vaak ondergesneeuwd geraakt door een levensloop die zijn sporen naliet, door verwachtingen van buitenaf, door een context waarin men vooral moest blijven functioneren. Wat mensen da

Burn-out laat zich niet herleiden tot één oorzaak of één verklaring. Wat we wél weten: langdurige stress werkt door op lichaam en geest, maar ontstaat altijd in een bredere context van belasting, draagkracht en omgeving. (Foto © Unsplash) In tijden van desinformatie en misleidende communicatie is er dringend nood aan meer correcte informatie. Die is per definitie genuanceerd.   Burn-out is geen vaag of ingebeeld probleem. Onderzoek toont aan dat langdurige stress gepaard kan

Misschien begint zorg niet bij behandelen, maar bij samen durven blijven waar het onduidelijk is.  (Foto © Unsplash) “U zult ermee moeten leren leven, mevrouw.” Het is een zin die wordt uitgesproken zonder kwaad opzet. Soms zelfs met een zucht van medeleven, en toch kunnen de woorden landen als een deur die zacht maar definitief sluit. Soms moet iemand inderdaad leren leven met pijn, beperking of onzekerheid, maar de deur sluit omdat tussen de regels wordt gezegd wat er níét

Waar preventie en herstel ontbreken, blijft alleen het licht dat verblindt.  (Foto © Unsplash) Er bestaat een schema dat we graag voor volwaardig aanzien: preventie — misdaad — straf — herstel. Een keurige cirkel, logisch ogend, geruststellend zelfs. Een maatschappelijk systeem, ordelijk en beheersbaar. Maar wat als die cirkel een illusie is? Wat als twee essentiële bouwstenen ontbreken, en wat overblijft geen cirkel meer is, maar een perpetuum mobile van ellende? Wie goed ki

De binnenwereld laat zich niet zien, maar tekent wel alles. (Foto © Unsplash) De wereld staat op scherp. Oorlogen, crisissen, polarisatie, permanente informatiestromen. Voor velen onder ons voelt het alsof er voortdurend iets van ons wordt gevraagd: een mening, een positie, een reactie. We kijken naar buiten. Altijd maar naar buiten. Alsof we daar houvast zullen vinden. Vroeg of laat zal het besef moeten doordringen dat we allemaal twee levens leiden: een buitenleven en een

Tussen twee handen ontstaat zorg. (Foto © Unsplash) Na vijf dagen in het ziekenhuis blijft niet alleen een lichaam achter dat moet herstellen, maar ook een mens die scherper kijkt. Ziekte vertraagt. Ze legt je stil, maakt je afhankelijk, en precies daardoor wordt zichtbaar wat in het gewone leven vaak onder de radar blijft: de kwaliteit van menselijk contact.  In de eerste plaats is er de fysieke zorg. Die was opvallend menselijk. Zacht. Betrokken. Regelmatig vroegen de verp

Schoonheid als een moment van openheid: wanneer wat van buiten komt, iets van binnen raakt. (Foto © Unsplash)  Tussen alle ellende en negativiteit in deze wereld denk ik soms aan iets anders: het verlangen naar schoonheid. Niet als luxe, niet als versiering, maar als noodzaak. Alsof er, midden in het rumoer van het nieuws en de dagelijkse schokken, een stille onderstroom is die blijft fluisteren: er is ook dit. Dat verlangen kwam scherper in beeld toen een vrouw vertelde hoe

Sociale media versterken niet alleen meningen, maar ook onze blinde vlekken. (Foto © Unsplash) AI hallucineert, zeggen we. Het verzint dingen. Het is onbetrouwbaar, vooringenomen, soms zelfs gevaarlijk. De verontwaardiging is groot, vooral op sociale media, waar de fouten (van een ander) gretig worden uitvergroot. Wat daarbij zelden wordt opgemerkt, is hoe vertrouwd dit alles eigenlijk klinkt. Alsof we ons niet elke dag laten leiden door halve waarheden, stellige overtuiging

Niet elke grens sluit af. Sommige grenzen beschermen wat open wil blijven. (Foto © Unsplash) We spreken vaak over mensen die te snel afhaken, die plots de handdoek in de ring gooien. In relaties gaat het dan over bindingsangst, oppervlakkigheid, het onvermogen om nabij te zijn. Minder zichtbaar is de andere beweging: mensen die te vroeg blijven. Het zijn vaak hooggevoelige mensen. Mensen die elke nuance aanvoelen, die snel zien wie iemand kán  zijn, die onderstromen oppikken

Hallucineren is geen ontsporing, maar een poging tot betekenis wanneer directe toegang ontbreekt. (Foto © Unsplash) Hallucineren is geen fout, geen ontsporing, maar een fundamenteel principe van ons denken.  Dat hallucineren  door Van Dale is uitgeroepen tot Woord van het Jaar 2025, zegt minder over onze taal dan over onze tijd. Sinds de opkomst van artificiële intelligentie is het woord verschoven van een klinische term naar een moreel verwijt: AI “verzint dingen”, en dat m

Niet het systeem beweegt mensen. Mensen bewegen systemen. Altijd van binnenuit. (Foto © Unsplash) Wat we systemen noemen, is vaak een reflectie van hoe wij ons tot onszelf en elkaar verhouden. Wanneer verbinding verdwijnt, verharden structuren. Wanneer menselijkheid terugkeert, kunnen systemen meebewegen. Misschien begint verandering niet met het systeem, maar met opnieuw samen in beweging komen. We spreken vaak over ‘de systemen’ alsof ze iets zijn buiten ons. Alsof ze ons

Luisteren naar het lichaam begint vaak bij wat wel aanwezig is, maar nog niet helder. Het vraagt om aandacht in plaats van uitleg. (Foto © Unsplash)  Luisteren naar je lichaam, wat betekent dat eigenlijk? Eerlijk gezegd zou ik het niet weten, want ik heb maar één lijf. Jij ook, vermoed ik. Er is geen reserve-exemplaar, geen parallelle versie waarmee je kunt vergelijken. Er bestaat geen handleiding waarin staat hoe het voelt wanneer je écht goed luistert. Toch spreken we erove

Wat ons beschermt, moet ook weer af kunnen. (Foto © Unsplash)  Er zijn cijfers die niet meteen schreeuwen, maar blijven hangen. Eén komma vier miljoen. Zoveel mensen die elke dag een pil nemen om het leven draaglijk te houden. Dat cijfer wordt vaak gepresenteerd als een maatschappelijk probleem, of als een medische noodzaak. Maar zelden als een existentieel signaal. Alsof het lichaam zelf zegt: zo, op deze manier, zonder bescherming, lukt het niet meer. Misschien slikken we g

In de mist tussen zelfbeeld en werkelijkheid ontstaat de gedeelde fantasie. (Foto © Unsplash) Op regelmatige basis krijg ik post uit een of ander exotisch oord. Bali. Tulum. Kreta. Soms iets met palmbomen en innerlijk leiderschap. Het is telkens een uitnodiging om deel te nemen aan een gedeelde fantasie. Niet gratis, verre van. Het kost je een arm en een been, maar als je snel beslist, krijg je een gigantische korting. Cynisch van mij, natuurlijk. Maar ook: wakker. Laat me ee

Niet afwezig, maar afgevlakt. (Foto © Pixabay) In ons land nemen naar schatting 1,4 miljoen mensen antidepressiva . Volgens experten zouden slechts 400.000 mensen  die medicatie daadwerkelijk nodig hebben. Het overige miljoen zou mogelijk beter geholpen zijn met therapie. Dat nieuws passeerde recent in de media, bijna terloops, alsof het om een voetnoot ging. Nochtans zijn het hallucinante cijfers. We leren bovendien steeds meer over de bijwerkingen van langdurig antidepressi

Samen op dezelfde bank, elk met een eigen binnenwereld. (Foto © Pixabay) We verlangen naar verbinding zoals dorstige mensen naar water, en toch zetten we het glas weg zodra het te dichtbij komt. Alsof nabijheid iets is wat we wel willen voelen, maar niet helemaal durven ontvangen. We leven naast elkaar. In bed, aan tafel, op de bank. Twee lichamen, twee schermen, twee werelden. Soms delen we een huis, soms een geschiedenis, soms zelfs een leven, maar we blijven voorzichtig op

In een ruimte vol lichamen openbaart zich de zachte rand van het bestaan: aanwezig, bereikbaar, en toch alleen. (Foto © Pixabay) Eenzaamheid is een weerbarstig gevoel. Het laat zich niet eenvoudig definiëren. Het heeft geen vaste vorm of duidelijke contour. Het kan zich aandienen in de stilte van de avond, als een dief in de nacht, maar even goed midden in een gesprek, onder de mensen. Eenzaamheid is niet hetzelfde als alleen zijn. Alleen zijn kan licht zijn, helder, zelfs be

Een stille tafel, veel werk, en wat daaronder meebeweegt. (Foto © Pixabay) Wat we niet zien, maar wel meedragen, is zelden onschuldig. Het blijft werken, schuiven, drukken, en vaak op de achtergrond. Soms jarenlang. We functioneren intussen prima. We werken, zorgen, presteren, leggen het uit. Tot het op een moment niet meer gaat, en we verrast zijn door onszelf. Door de vermoeidheid, de leegte, de prikkelbaarheid, de burn-out die ‘plots’ opduikt. We spreken graag over veerkra

Wanneer jongeren ons een spiegel voorhouden, kijken wij liever weg. (Foto © Pixabay) Onze kinderen en jongeren betalen opnieuw het gelag. Het lijkt wel een constante doorheen de generaties: wanneer het schuurt in de samenleving, zijn zij het die het moeten ontgelden. Alsof het een ongeschreven wet is. Ze krijgen labels opgeplakt. Te druk. Te brutaal. Te ongehoorzaam. Te gevoelig. Ze lijden onder, en protesteren tegen, een ziekmakende regeldrift die steeds verder dichtklapt. O