Recentste artikelen

Soms draag je een verleden met je mee dat je identiteit mee heeft gevormd. En soms is de moeilijkste ontdekking wie je zelf bent, los van wie je ooit moest zijn. (Foto © Unsplash) In de nieuwe reeks Therapie op VRT Canvas viel een paar keer het woord 'parentificatie'. Een psychologische term die misschien niet bij iedereen meteen een belletje doet rinkelen, maar die bij sommigen weleens voor een aha-erlebnis kan zorgen. Want plots krijgt iets wat je jarenlang als vanzelfsprek

Je kunt het kind achter je laten, maar niet altijd de sporen die het heeft nagelaten. (Foto © Unsplash) We zijn bijzonder goed in het adviseren om het eigen verleden los te laten. Vergeef je ouders. Koester geen wrok. Blijf niet hangen in wat je is aangedaan. Maar wat als die woede niet het probleem is? Wat als het probleem juist is dat je haar zo lang niet hebt mogen voelen? Er zijn emoties die we graag zien en emoties die we liever niet onder ogen komen. Verdriet bijvoorbee

Niet de vlieg is het probleem. Wel het glas dat haar de weg verspert. Soms is het niet het individu dat moet veranderen, maar de omgeving die gevangenzet. (Foto © Unsplash) Ons onderwijssysteem is in belangrijke mate ingericht op de gemiddelde leerling: een gemiddelde intelligentie, een gemiddeld leertempo, een gemiddelde ontwikkeling. Wie daarvan afwijkt – naar beneden toe – dreigt uit de boot te vallen. Op deze leerlingen wordt de kille wet van de segregatie toegepast: verw

Het lichaam heeft zijn eigen tijd. Maar wij leggen het deadlines op. Zelfs om te herstellen. (Foto © Unsplash) We zijn de taal van ons lichaam verleerd. We hebben geleerd om te functioneren, te presteren, vol te houden, te incasseren. We hebben geleerd om ons lichaam mee te sleuren naar vergaderingen, deadlines, verplichtingen en afspraken die allang niet meer kloppen. We hebben geleerd om te zwijgen wanneer ons hoofd beslist dat er geen tijd is om te luisteren. Tot het licha

Soms raakt iets ons aan zonder het oppervlak te beroeren. Diep in het blauw verandert het licht. (Foto © Unsplash) Wat de stilte weet Er moet een zachtheid zijn die ouder is dan het licht, een taal die sluimert in het bloed en plotseling haar vleugels vindt in het voorbijgaan van een blik. Niets dat de dag verstoort. De woorden blijven woorden, de tijd loopt verder op zijn versleten schoenen. En toch, ergens onder de huid verschuift een kleine aarde, een wortel zoekt een ande

Stress. Ook verkrijgbaar in halve porties. (Foto © Unsplash) Stress is als een pakje boter. Een beetje vettig, soms moeilijk verteerbaar en als het te warm wordt, begint het te smelten. Voor je het weet, zit je ermee aan je vingers. Gelukkig is er iets bijzonders aan een pakje boter: je kunt het delen. Stel, ik zit met een pakje stress en jij komt naast me zitten. Dan kunnen we dat pakje gewoon doormidden snijden. De helft voor mij, de helft voor jou. Gedeelde smart is halve

We kunnen dicht bij elkaar zijn en toch op afstand blijven. De vraag is wie bereid is die afstand te overbruggen. (Foto © Unsplash) De samenleving staat of valt met afstand of nabijheid. Het klinkt eenvoudig en toch schuilt er een hele wereld achter die twee woorden. Afstand kan ruimte geven, maar ook verwijdering betekenen. Nabijheid kan benauwen, maar evengoed troost bieden, vertrouwen wekken en mensen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. We hebben ruimte nodi

Een ander werkelijk zien vraagt dat we voorbij onszelf leren kijken. (Foto © Unsplash) Er zijn mensen van wie we na jaren denken dat we ze kennen. We weten hoe ze reageren, wat ze zullen zeggen, waar ze gevoelig voor zijn. We kennen hun kleine hebbelijkheden, hun zwakke plekken, hun gewoonten. Zonder het goed te beseffen hebben we een portret van hen in ons hoofd geprent. En naarmate de jaren verstrijken, wordt dat portret steeds overtuigender. We denken: hij is nu eenmaal z

Onderweg naar buiten, terwijl we onszelf proberen te verstaan. (Foto © Unsplash) Er zijn berichten die je leest en waarbij je na afloop denkt: mooi. Goed nieuws. Iemand heeft hard gewerkt, iets tot een goed einde gebracht en is daar terecht blij om. En er zijn berichten waarbij je na afloop iets anders denkt. Niet noodzakelijk: dit klopt niet. Eerder: waarom voelt dit alsof er nog iets anders wordt verteld? Neem het bericht van iemand die een nieuw boek heeft geschreven. De u

Misschien is gezien worden al een kleine vorm van bestaan. (Foto © Unsplash) De duif op de reling Vanmorgen kwam een duif op mijn reling zitten. Niet eens mooi. Grijs als iets dat nergens om gevraagd heeft. Ze keek naar mij alsof ze goedemorgen zei – of ik maakte daarvan wat een mens van alles maakt wat hem even aankijkt. Ik dronk mijn koffie. Zij bleef. Tussen ons de stille beleefdheid van twee wezens die niets van elkaar weten. Toen dacht ik: wie zal ooit weten dat deze dui

De draad van klei, arbeid, familie, handen, hoofd en hart is uiteindelijk de draad die generaties verbindt. Verstilde fierheid Er is een fierheid die niet spreekt, die niet om applaus of aandacht smeekt. Ze woont diep onder huid en hand, zoals de klei woont in het land. Ik zag haar ooit bij grootvader Maurice, tussen steen en vuur, tussen zweet en kies. Zijn handen donker, zijn blik oprecht, een man die deed wat van hem werd verwacht. Geen grote woorden, geen vertoon, maar e

Jaren zeventig van de vorige eeuw. Poësis, het vijfde jaar ASO. Literature of Renaissance England. Christopher Marlowe. Doctor Faustus. Tieners moeten ook de kans krijgen om er eens niets van te begrijpen. We lazen Marlowe. We deden aan close reading, lang voor dat woord tot de didactische woordenschat was doorgedrongen. We lazen nog eens. En nog eens. We keken naar woorden, zinnen, beelden, aantekeningen in de kantlijn. Soms viel onze frank. Soms viel er helemaal niets. Maa

Kritisch denken begint misschien bij de vraag waarom we zo zeker zijn van ons eigen gelijk. (Foto © Unsplash) Marc Van Ranst heeft gelijk wanneer hij in zijn column beschrijft hoe onze tijd onzin beloont. Sociale media maken het mogelijk dat een onbewezen bewering in enkele seconden duizenden mensen bereikt. Boosheid trekt meer aandacht dan nuance, een duidelijke vijand verkoopt beter dan een ingewikkelde verklaring en wie met grote stelligheid beweert dat hij de waarheid in

Versteend in stilte. Niet van steen, maar van ruimte. (Foto © Unsplash) ik heb een wereld van stilte nodig niet omdat ik niets te zeggen heb maar omdat er zoveel nog ongezegd is een wereld waarin stemmen van buiten langzaam uitdoven waar verwachtingen hun handen van mij afhalen en de haast haar naam vergeet daar in het zachte niemandsland tussen gisteren en straks begint iets te ademen een gedachte die nog niet weet dat ze gedachte is een beeld dat zich voorzichtig losmaakt u

Wat als “het is je keuze” vooral iets zegt over ónze behoefte aan simpele antwoorden? (Foto © Unsplash) Plots verschijnt een ronkende quote als een vlieg op mijn muurtje. Dat gebeurt wel eens vaker in deze moderne tijd. Dan heb ik de keuze: doe ik er iets mee, of laat ik haar voorbijvliegen? Ze doodmeppen zou getuigen van weinig nuance. “Some people are mean and bitter because they had a rough childhood. Some people are kind and caring for the same reason. Your choice.” Op so

Wie blijft er bij je wanneer het moeilijk wordt? Misschien begint het antwoord vanbinnen. (Foto © Unsplash) Het korte antwoord: ikzelf. Het lange antwoord is een column geworden. Ik had hem niet eerder kunnen schrijven. Net op het moment dat ik van plan was iets te schrijven over emotionele onbeschikbaarheid, trok een tekst over de vijf functies van de innerlijke moeder mijn aandacht. Alsof iemand me subtiel op de schouder tikte en zei: misschien moet je het daar eens over h

Screenshot uit opleiding bij Peter Levine. (Foto RV) Op de foto zien we Peter Levine, een van de leermeesters die ik hoog inschat, samen met baby Jack en zijn mama. Het lijkt een eenvoudig tafereel, maar in wezen toont het alles wat in de zorg nodig is: veiligheid, vertrouwen, betrokkenheid en de bereidheid om werkelijk te luisteren. Jack weigerde lange tijd om geknuffeld te worden. Voor zijn mama was dat hartverscheurend. Twijfel, zelfverwijt en paniek kwamen haar regelmatig

Op een ochtend werkt je lichaam niet meer mee. Kafka maakte van die ervaring een metamorfose: Gregor Samsa wordt wakker in een lichaam dat hem niet langer gehoorzaamt en ontdekt vervolgens hoe snel de wereld om hem heen verandert wanneer hij niet meer kan werken, zorgen en functioneren zoals voorheen. Meer dan een eeuw later voelt dat minder vreemd dan we denken. (Foto RV) 🗣️ Kafka’s 'Metamorfose' uit 1915 blijft een merkwaardig verhaal. Op een ochtend wordt Gregor Samsa wak

Wanneer een mens een etiket wordt, kijken we hem niet langer in de ogen. (Foto © Unsplash) Voormalig gevangenisdirecteur Hans Claus schreef een vlijmscherp opiniestuk over de humanitaire schande van onze overvolle gevangenissen. Er is geen speld tussen te krijgen. Toch bekruipt me de vraag: als de analyse gemaakt is en de oplossingen eigenlijk voorhanden zijn, waarom verandert er dan zo weinig? Het echte probleem is niet in de eerste plaats juridisch of organisatorisch is. He

Het probleem is allicht niet degene die afwijkt, maar een omgeving die afwijking nauwelijks verdraagt. (Foto © Unsplash) Ik moest even blijven hangen bij een uitdrukking in Trouw: “uit de kast komen”. Niet omdat de uitdrukking zo vreemd is, maar omdat ze iets onthult wat we te weinig onder ogen zien. Anno 2026 blijkt er nog altijd een sociale drempel te bestaan om openlijk te zeggen: ik denk anders, ik denk complexer, ik voel intenser, ik leg verbanden die anderen niet onmidd