Verbinding

Misschien begint verbinding daar waar we onszelf niet meer verlaten. (Foto © Unsplash)

Je voelt het meteen wanneer het er niet is.

Je kunt een gesprek voeren,

samen wandelen,

zelfs samen zwijgen; 

en toch blijft er iets afwezig.

Alsof twee mensen

naast elkaar bestaan,

maar elkaar niet werkelijk raken.

Lang heb ik gedacht

dat verbinding iets was

wat je kon maken.

Door moeite te doen.

Door te begrijpen.

Door jezelf aan te passen.

Maar hoe meer ik dat deed,

hoe verder ze soms leek.

Tot ik begon te merken

dat echte verbinding

niet ontstaat tussen twee mensen

die elkaar zoeken,

maar tussen twee mensen

die zichzelf niet verlaten.

Misschien is dat

waar het begint.

Niet bij de ander.

Maar in de stille bereidheid

om bij jezelf te blijven.

Ook wanneer het niet klikt.

Ook wanneer het leeg blijft.

Dat is niet altijd eenvoudig.

Want het verlangen blijft.

Het verlangen om gezien te worden,

als mens, om geraakt te worden,

om even thuis te komen

in de blik van een ander.

Misschien is dat verlangen

geen probleem

maar een richting.

Een herinnering

aan iets wat mogelijk is.

En tegelijk iets

wat in onze tijd

zeldzamer lijkt te worden,

en soms verder weg dan ooit.

Dat het van alle tijden zou zijn,

is een dooddoener;

we leven nu. 

We leven dicht op elkaar,

maar vaak ver van onszelf.

We spreken,

maar zeggen weinig.

We werken,

maar raken niet betrokken.

We ontmoeten,

maar verbinden niet.

Alsof we ergens onderweg

de weg naar binnen zijn kwijtgeraakt.

En wie zichzelf niet meer ontmoet,

kan de ander moeilijk vinden.

Misschien is dat de reden

waarom echte verbinding zo voelbaar is

wanneer ze er wél is.

Omdat ze zeldzaam geworden is.

En omdat iets in ons

nog altijd weet

hoe het voelt.

En misschien is dat genoeg

om te blijven zoeken 

niet naar de ander,

maar naar de plek

waar ontmoeting mogelijk wordt.