De brug naar binnen
- Luc Van De Steene
- 15 mrt
- 2 minuten om te lezen
Soms blijkt de uitweg niet aan de overkant te liggen, maar aan de binnenkant.
In Venetië staat een brug. Eigenlijk staan er vele bruggen. Dat is niets uitzonderlijks.
Toch is er maar één die me is bijgebleven. Misschien omdat ik haar in zeven haasten ben overgestoken. In zeven zuchten.
De brug werd gebouwd tussen 1600 en 1603 en verbindt het Dogenpaleis met de toenmalige gevangenis, de Prigioni Nuove. Veroordeelden moesten haar oversteken om in de kille, vochtige kerkers – de pozzi – opgesloten te worden. Ze zouden niet meer levend terugkeren.
De naam verwijst naar hun zucht op weg naar dat lot: de Brug der Zuchten. In het Italiaans: Ponte dei Sospiri.
In mijn verbeelding is die brug blijven hangen. Niet als toeristische plek, maar als metafoor. Een poëtisch en visueel raamwerk voor een ander verhaal.
De brug oversteken.
De brug niet oversteken – er misschien niet meer over geraken.
De brug naar binnen nemen.
De binnenbrug als uitweg.
Wat gebeurt er wanneer de brug afgesloten raakt?
Wanneer ze ontoegankelijk wordt – verdoofd door jaren van verdoving, door allerhande verslavend spul?
Stel dat je jarenlang hebt meegedraaid aan de top.
Gedreven, toegewijd, onvermoeibaar.
En plots, na een pijnlijke ervaring of een groot verlies, lukt het niet meer.
Wat gebeurt er dan – iets wat je nooit had verwacht?
Stort je in? Sla je op de vlucht? Ga je er manmoedig tegen vechten?
Steek je de plas over – ver weg, nog verder?
Of steek je de brug naar binnen over?
Nog harder werken is geen optie. Het gaat niet meer.
Dus dringt een andere vraag zich op.
Wat leeft er vanbinnen?
Wat wil gehoord worden?
Wat wil gezien worden?
Wie – of wat – vraagt eindelijk erkenning?
In de praktijk zien we het vaak: mensen die vanuit passie, toewijding en een enorme drive jarenlang het beste van zichzelf geven. Aan een systeem dat uiteindelijk weinig teruggeeft dat wezenlijk voedt.
Hun identiteit raakt verstrengeld met dat systeem. Soms zelfs ondergeschikt eraan. Ze gaan zich identificeren met een werkomgeving die vooral economische maatstaven hanteert. En zo ondergraven ze zichzelf – totdat het lichaam tegenspreekt.
De vele jaren van alles geven – waarom eigenlijk? – beginnen te wegen.
Wie dat te laat ziet, moet bruusk aan de noodrem trekken.
Onderweg waren er meestal al vele signalen. Soms kleine. Soms doodernstige.
Maar ze werden niet gehoord.
Misschien omdat we leven in een tijd die vooral naar buiten kijkt. Naar snelheid, groei, zichtbaarheid. Naar cijfers, prestaties en voortdurende beweging. Stilstand lijkt verdacht; twijfel een zwakte.
En dus sta je daar, plots, voor een brug die je niet meer kunt oversteken.
De oorspronkelijke brug leidde naar de gevangenis.
Maar in het leven gebeurt het soms andersom: pas wanneer je inziet dat je gevangen zit, verschijnt de brug.
Niet naar buiten, maar naar binnen.
En misschien – zeker in deze tijden – is precies die binnenweg de enige uitweg.
De crisis is niet de gevangenis – ze onthult de gevangenis.
Opmerkingen