wereld van stilte
ik heb een wereld van stilte nodig
niet omdat ik niets te zeggen heb
maar omdat er zoveel
nog ongezegd is
een wereld
waarin stemmen van buiten
langzaam uitdoven
waar verwachtingen
hun handen van mij afhalen
en de haast
haar naam vergeet
daar
in het zachte niemandsland
tussen gisteren en straks
begint iets te ademen
een gedachte
die nog niet weet dat ze gedachte is
een beeld
dat zich voorzichtig losmaakt
uit het donker
een woord
dat nergens vandaan lijkt te komen
en toch precies
op mij heeft gewacht
ik moet stil worden
om het te kunnen horen
niet de stilte van een lege kamer
maar dieper
de stilte waarin
ik mezelf niet hoef uit te leggen
waar niemand vraagt
wie ik moet zijn
waar niets van mij verlangt
dat ik sneller ga
duidelijker spreek
meer word
meer doe
daar wordt de ruimte groot
en in die ruimte
kan ik weer klein zijn
zo klein als een zaad
dat onder de aarde
geen applaus nodig heeft
om te groeien
misschien is dat
wat scheppen werkelijk vraagt
niet méér van de wereld
maar minder ervan
voor even
een deur dicht
de adem laag
het licht zacht
en dan wachten
tot ergens diep vanbinnen
iets opstaat
wat niet van de wereld is
en toch
aan haar wil worden gegeven
ik wil dat
Opmerkingen