De gastvrijheid van het hart

Er zijn plaatsen waar de stilte alvast een plaats voor je heeft vrijgehouden. (Foto © Unsplash)

Er kwam een dag

dat ik begreep

dat een mens

niet alleen

een huis

voor zichzelf

kan zijn.

Lang had ik gedacht

dat innerlijke rust

de bestemming was.

Alsof het leven

mij slechts wilde leren

mijzelf

te bewonen.

Maar rust

blijkt

geen eindpunt.

Ze opent

een deur.

Pas wanneer

het stiller wordt

vanbinnen,

ontstaat er ruimte.

Niet de lege ruimte

van gemis.

Maar de open ruimte

waarin een ander

kan bestaan

zonder kleiner

of groter

te hoeven worden.

Misschien

is dat

de eerste vorm

van liefde.

Niet vasthouden.

Niet overtuigen.

Niet veranderen.

Alleen

de ander

ontvangen

zoals de ochtend

het eerste licht ontvangt.

Zonder haast.

Zonder oordeel.

Zonder voorwaarden.

Er zijn mensen

bij wie je niet méér hoeft te worden

dan je bent.

En juist daardoor

word je

meer jezelf.

Niet omdat ze

je vormen.

Maar omdat ze

de moed hebben

je niet

te vormen.

Hun hart

heeft kamers

waarin niets

op slot zit.

Hun stilte

is gastvrij.

Hun aandacht

maakt plaats.

En in die plaats

gebeurt iets

wat geen mens

alleen

tot stand kan brengen.

Daar

ontstaat

die onzichtbare ruimte

waarin geven

en ontvangen

hun namen verliezen.

Waar luisteren

antwoord wordt.

Waar nabijheid

zichzelf herkent.

Zoals bomen,

die elkaar

boven de aarde

nauwelijks raken,

maar diep

onder het licht

hun wortels

toevertrouwen

aan dezelfde grond.

Misschien

is verbondenheid

geen band

die we smeden.

Misschien

is ze

de ruimte

die verschijnt

wanneer twee harten

bewoonbaar worden

voor elkaar.

En misschien

is dat

de grootste moed

waartoe een mens

kan groeien.

Niet alleen

jezelf

bewonen.

Maar in jezelf

zoveel ruimte maken,

dat een ander

zich,

al is het maar

voor een ogenblik,

thuis mag voelen.