Waar liefde ontbreekt

Wat vullen we, als liefde ontbreekt? Likes, prestaties, macht, bezit — of de moed om weer echt te voelen? (Foto © Pixabay)

We zoeken allemaal naar liefde; soms in stilte, soms luidruchtig.

Maar wat gebeurt er als die liefde ontbreekt, of niet veilig voelt?

Dan vult iets anders de leegte. En dat “iets” bepaalt vaak de richting van een leven, en misschien wel van een hele samenleving.

Wanneer liefde ontbreekt, ontstaat er ruimte.

Geen lege ruimte, maar een ruimte die we haastig vullen, omdat leegte te veel lijkt op verlatenheid en eenzaamheid. Wie zich ooit niet gezien of gekoesterd voelde, leert al vroeg dat er andere manieren zijn om betekenis te vinden; manieren die op het eerste gezicht krachtig lijken, maar diep vanbinnen uit angst zijn geboren.

Sommigen zoeken macht. Als ik bepaal, kan niemand mij kwetsen.

Anderen zoeken controle: over zichzelf, over anderen, over de chaos.

Weer anderen jagen bewondering na; applaus als vervanging voor aanvaarding.

Er zijn degenen die bezit verzamelen, niet uit hebzucht maar om te voelen dat ze bestaan.

Anderen zoeken troost in seks, even het gevoel dat nabijheid wél mogelijk is, al duurt het maar een nacht.

En sommigen vluchten in prestaties en consumptie; als ik maar doe, als ik maar heb, dan hoef ik niet te voelen wat ontbreekt.

Zo vullen we collectief de leegte waar liefde had moeten zijn.

We hebben volle agenda’s, maar lege harten. We scoren, plannen, liken, vergelijken; tot zelfs intimiteit een project wordt dat we kunnen “optimaliseren”.

Toch is die drang niet het probleem op zich. Het is de verkeerde richting van een juist verlangen.

We willen allemaal gezien worden, maar verwarren dat met bekeken worden.

We willen nabijheid, maar verwarren dat met bezit.

We willen rust, maar verwarren dat met controle.

Wanneer liefde ontbreekt, verandert de wereld in een markt waar gevoelens geruild worden tegen zekerheid.

We verliezen dan niet alleen de ander, maar ook het contact met het echte zelf.

De mens wordt consument, ook van zichzelf.

---

Bij jongeren zie je het al vroeg: de digitale spiegel waarin ze zichzelf voortdurend moeten bevestigen. Likes als zuurstof, filters als pantser.

De angst om niet te voldoen, om niet “bij” te zijn, maskeert een dieper verlangen: echt gezien te worden, zonder decor.

In die wereld is kwetsbaarheid een risico geworden, terwijl juist daar het echte leven begint.

Bij ouderen zie je een ander gezicht van hetzelfde gemis. De stilte na een loopbaan, na een verlies, na het wegvallen van rollen waarin men betekenis vond.

De leegte die ooit gevuld was met zorgen, prestaties of plichten, wordt plots hoorbaar.

Wie in zijn leven vooral heeft gefunctioneerd, merkt nu dat het innerlijke gesprek is stilgevallen.

Eenzaamheid is vaak niet het ontbreken van mensen, maar van werkelijk contact; met zichzelf, met het hart.

---

Maar ergens onder al die lagen blijft dat zachte verlangen bestaan:gezien worden zonder rol, gehoord worden zonder prestatie, aangeraakt worden zonder doel.

Misschien begint heling precies daar: bij het terugvinden van die stille plek in onszelf waar we niets hoeven te bewijzen.

Waar we leren: liefde is niet wat je krijgt, maar wat door je heen kan stromen zodra je ophoudt te vullen wat niet leeg hoeft te zijn.

Een samenleving die liefde verwart met succes, produceert prestaties zonder verbinding.

Wie leert opnieuw te voelen, doorbreekt dat patroon.

Misschien is dat de meest revolutionaire daad van deze tijd.