I’m not good enough

Langzaam wordt het halflege glas halfvol. (Foto © Pixabay)

Ik ken het. Of beter gezegd: ik voel het.

Of is het eerst een gedachte? Een fluistering die zegt: je bent niet genoeg.

En dan, bijna onmiddellijk, een gevoel dat volgt als een schaduw.

Het gaat razendsnel.

Je vecht, je vlucht, je bevriest, je gaat pleasen.

Alles om te verdwijnen in iets dat veiliger lijkt dan jijzelf.

Wat kan helpen, is dat gevoel te zien.

Te zien dat het geboren is uit een gedachte.

Een gedachte is slechts een conclusie.

Een conclusie die je lang geleden trok, als kind, in de duisternis van afhankelijkheid.

Een conclusie gebaseerd op halve waarheden, op stukjes liefde, op onvolledige informatie.

Toen leek het logisch. Toen leek het waar.

Nu weten we: elke mens is goed genoeg.

Altijd al geweest.

Maar weten alleen vult het glas niet.

Het glas blijft halfleeg,

vooral omdat we zo lang hebben gedacht dat iemand anders het moest vullen.

Aandacht. Liefde. Erkenning.

Wat we nodig hadden, toen, als kind.

Wat we nog steeds nodig hebben, als mens.

En soms … wordt dat glas leeg gehouden.

Want er zijn contexten die dit gevoel levend houden.

Samenleven met een narcist, bijvoorbeeld.

Een narcist die, zoals Jung het beschreef, hunkert naar macht en controle.

Die leeft op jouw onzekerheid, en je voortdurend terugduwt in die oude ‘kindconclusie’: je bent niet genoeg.

Dan lijkt bevrijding bijna onmogelijk,

alsof de randen van het glas telkens weer worden weggehaald net voor je het kunt vullen.

Juist daarom is dit werk zo taai, zo langzaam, zo precair.

Het vraagt moed om je eigen glas toch vast te houden,

het tegen alle leegte in zelf te vullen.

Niet met prestaties, niet met applaus, niet met bevestiging.

Maar met aanwezigheid.

Met onverdeelde aandacht.

Met liefde, eenvoudigweg.

Ga zitten. Adem. Wees bij jezelf.

Laat het niets er zijn.

Laat jezelf er zijn.

Elke dag een kleine meditatie, een zachte belofte: ik ben hier. Ik ben genoeg.

Langzaam wordt het halflege glas halfvol.

Een rimpeling trekt door je lichaam, je hart, je geest.

Veiligheid. Vertrouwen. Verbondenheid.

Eerst met jezelf,

en dan, als vanzelf, met de wereld.

Misschien is het zo:

We leerden ooit dat we niet genoeg waren.

Misschien werd het ons zelfs ingeprent.

Maar misschien … zijn we altijd al genoeg geweest.

En eindelijk, eindelijk, durven we het te voelen.

Jezelf onverdeelde aandacht geven werkt als een soort levenselixir. Wil je ervaren hoe dat in zijn werk gaat, laat me gerust iets weten. We zetten iets in gang waarvan jij de vruchten plukt.