De strategische inzet van uw enige loopbaancheque

Timing is alles. (Foto © Pixabay)

De Vlaamse overheid gelooft in levenslang leren. En daarom krijgt u, royaal als ze is, één loopbaancheque. Voor uw hele loopbaan. Vier uur begeleiding.

Een genereus gebaar, als u bedenkt dat een gemiddelde loopbaan tegenwoordig langer duurt dan de meeste huwelijken.

Het idee is eenvoudig: ergens in de komende veertig jaar komt er onvermijdelijk een moment waarop u uw professionele leven niet meer helemaal begrijpt. Op dat moment mag u de cheque bovenhalen. Niet eerder, niet later. Timing is alles.

Gebruik hem niet te vroeg; in uw twintiger jaren denkt u nog dat alles mogelijk is. En niet te laat; in uw zestiger jaren is alles mogelijk, maar u hebt geen zin meer.

Het ideale moment valt ergens tussen de eerste vage hoofdpijn die “geen stress is hoor” en het moment waarop u in Teams een glimlach simuleert die enkel nog door de technologie gedragen wordt.

De loopbaancheque is bedoeld als steun, maar voelt toch vooral als symbolisch verband op een open beenbreuk.

Vier uur coaching, dat is ongeveer de tijd die u nodig hebt om uit te leggen hoe u in deze situatie beland bent.

Daarna is het uur op, de klok tikt, en u voelt zich … gezien. Even.

En dan keert u terug naar uw bureau, waar u merkt dat de Outlook-agenda onverstoorbaar is blijven doorlopen.

De overheid noemt het “investeren in menselijk kapitaal.”

De mens in kwestie noemt het: ik heb een bon gekregen omdat ik niet meer kan.

Maar goed, het is de gedachte die telt.

En de gedachte is: los het vooral zelf op, maar met begeleiding, vier uur lang.

Epiloog van hoop (en factuur)

Toch mogen we niet ondankbaar zijn. Vier uur kan het begin zijn van iets groters: meer inzicht, meer bewustzijn, meer richting.
En wie weet, als u daarna besluit om écht te investeren in uzelf, is er altijd de mogelijkheid om gewoon verder te gaan. Zonder cheque. Uit eigen zak.
Want persoonlijke groei mag dan onbetaalbaar zijn, ze komt zelden zonder prijskaartje.

En dat is eigenlijk het mooie eraan: het moment waarop u beseft dat die vier uur slechts een startpunt waren. Dat de echte winst niet in de subsidie zit, maar in de stap die u zelf zet, bewust, vrijwillig, en misschien zelfs met goesting.